Esa sensación de que alguien non te quere por como eres si non polo que eres. Pensar que nada vai volver ser coma antes, que as cousas cambiar, cambiaron a mal. Pensar que es diferente que cambiaches, que todo en ti é diferente ata a túa forma de mirarme. Pensar que eu te sigo querendo coma antes, que sigo esperando volver ver en ti a persona que eres, espero que non sexa unha espera en vano.
Báilame el agua. Úntame de amor y otras fragancias de tu jardín secreto. Sácame de quicio. Hazme sufrir. Ponme a secar como un trapo mojado. Lléname de vida. Líbrame de mi estigma. Llámame tonto. Olvida todo lo que haya podido decirte hasta ahora. No me arrastres,no me asustes. Vete lejos,pero no sueltes mi mano. Empecemos de nuevo. Toca mis ojos. Nota la textura del calor. ¿Por cuánto te vendes? Píllate los dedos. Deja que te invite a un café,caliente,claro. Y sin azúcar... sin aliento.
lunes, 19 de noviembre de 2012
sábado, 17 de noviembre de 2012
Podemos ser una moneda de dos caras que siempre diga que nada va a salirnos mal. Podemos ser el verano en pleno invierno. Podemos ser un juego de uno jugado por dos. Podemos ser miradas que se clavan, o palabras que se escriben solas en tu espalda. Podemos ser norte y sur, este y oeste. Podemos ser caricias que recorren un camino sin final, o una canción por terminar. Podemos ser fuego sin quemarnos. Podemos ser el vértigo en lo alto de la Torre Eiffel, o tu risa rodeándome para que desaparezca el miedo. Podemos ser todo.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)
..jpg)