18 de marzo e quero deixar de pensar . Non quero recordar todos os errores que cometín, nin quero calcular canto o quero aínda, non quero imaxinar que éramos a parexa perfecta, nin quero escoitar cancións que me recorden a el. Non quero nin escoitar falar deso que lle chamades amor, nin que me vai volver besar aínda que esté caendo auga a mares (e dudo que a estas alturas vaia pasar).Hoxe quero ser feliz, como ir a todo gas por unha carretera intransitada, sen curvas, sen baches. Quero cantar, quero ser feliz aunque sexa sin el. Quero volver ter esa sensación de respirar alegría. Quero deixar de telo na miña mente cada puto segundo do día. Quero perderme entre a multitude. Quero deixar de sentirme culpable. Quero encontrarme, e xa si eso como plan b olvidalo. Porque xa casi non me quedan forzas para berrarlle que se quede.  Ou que escoitar o meu nome produza algún tipo de reacción nel. Porque non poido, non me quedan ganas de levantarme e seguir luchando, en vano. Apartarme, aunque morra por estar menos cerca del. Que a miña felicidade deixe de depender del. E sobre todo odio,  que mentras escribo esto, el non vai estar pensando en min.

DECEPCIÓN.

Eso que che da unha persona cando fai algo que completamente non te esperabas del .Que che dixo tantas, tantas cousas bonitas, tantos ámote, tantas promesas que eran mentira, porque eran eso, mentiras. Cando sabes que cada momento, cada risa, cada beso, todos eran falsos, non sentía nada. O único que poido sentir por esas personas ahora mismo é asco. Eu si, eu si que quería de verdad, pero é moi certo eso de que de o amor ao odio hai un paso, incluso menos, porque alguien que era o teu todo, o teu mundo, podese cinvertir na persona que máis odies con un solo gesto. Está moi claro que o maior desprecio e non dar aprecio, e eso vou facer eu ahora para non decepcionarme, non dar aprecio ás personas que non o merecen, que pensandoo ben son moitas, non creerte nunca un "quérote" se non cho demostran con feitos, as palabras levaas o vento, e sobre todo, non volver a equivocarme, nin con el nin con naide, porque sentir dolor é inevitable, pero sufrir opcional.