Báilame el agua. Úntame de amor y otras fragancias de tu jardín secreto. Sácame de quicio. Hazme sufrir. Ponme a secar como un trapo mojado. Lléname de vida. Líbrame de mi estigma. Llámame tonto. Olvida todo lo que haya podido decirte hasta ahora. No me arrastres,no me asustes. Vete lejos,pero no sueltes mi mano. Empecemos de nuevo. Toca mis ojos. Nota la textura del calor. ¿Por cuánto te vendes? Píllate los dedos. Deja que te invite a un café,caliente,claro. Y sin azúcar... sin aliento.
sábado, 29 de diciembre de 2012
Sensación de botar de menos. Eso que sintes cando te despertas pola mañá e non ves un "bos días bonita" seu, cando todos os días che decía varias veces "ámote, eres o mellor que me pasou", cando te miras as mans e ves que os huecos que hai entre os teus dedos non os vai ocupar el, cando tes un peluche co seu olor ,ulelo e derrumbaste, porque sabes que solo che queda eso del. É a peor sensación do mundo, pero ao mesmo tempo a máis bonita, porque significa que queres a alguien, que xa estas acostumbrada a ese alguien, aos seus enfados, besos, as súas manías, todo. Eu botoi de menos, e estou orgullosa de decilo.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario