Complicado, non? Creo que intentei avanzar sen apartar antes cousas que mo impedían, agarrada ao pasado se pode decir, mirando hacia atrás. Querendo olvidar sen parar de recordar, que locura.. Empeñada en quedarme ahí. Fun de un lada para outro, sin perdonar, sin perdonarme, sin avanzar. Donde está o secreto do futuro? Pode que esté en fixarse ben...Mirar, mirar máis cerca, tan cerca que o borroso se volva nítido, tan nítido coma ti. Intentar recordar donde e xusto cando nos conocimos, e darme conta de canto tempo desaproveitamos podendo estar xuntos, e sin saber que te buscaba encontreite. Non espero facer milagros, senón perseguilos contigo, ou que as cousas, simplemente pasen por sí solas. Ofréceme un último suspiro e habrasme dado máis que naide.
PD: Y por suerte si me preguntan por ahí diré que no se hacer otra cosa a parte de quererte. Estuvimos a nada de serlo todo,no eramos nada, pero éramos felices.
No hay comentarios:
Publicar un comentario