Báilame el agua.

18 de marzo e quero deixar de pensar . Non quero recordar todos os errores que cometín, nin quero calcular canto o quero aínda, non quero imaxinar que éramos a parexa perfecta, nin quero escoitar cancións que me recorden a el. Non quero nin escoitar falar deso que lle chamades amor, nin que me vai volver besar aínda que esté caendo auga a mares (e dudo que a estas alturas vaia pasar).Hoxe quero ser feliz, como ir a todo gas por unha carretera intransitada, sen curvas, sen baches. Quero cantar, quero ser feliz aunque sexa sin el. Quero volver ter esa sensación de respirar alegría. Quero deixar de telo na miña mente cada puto segundo do día. Quero perderme entre a multitude. Quero deixar de sentirme culpable. Quero encontrarme, e xa si eso como plan b olvidalo. Porque xa casi non me quedan forzas para berrarlle que se quede.  Ou que escoitar o meu nome produza algún tipo de reacción nel. Porque non poido, non me quedan ganas de levantarme e seguir luchando, en vano. Apartarme, aunque morra por estar menos cerca del. Que a miña felicidade deixe de depender del. E sobre todo odio,  que mentras escribo esto, el non vai estar pensando en min.