Báilame el agua. Úntame de amor y otras fragancias de tu jardín secreto. Sácame de quicio. Hazme sufrir. Ponme a secar como un trapo mojado. Lléname de vida. Líbrame de mi estigma. Llámame tonto. Olvida todo lo que haya podido decirte hasta ahora. No me arrastres,no me asustes. Vete lejos,pero no sueltes mi mano. Empecemos de nuevo. Toca mis ojos. Nota la textura del calor. ¿Por cuánto te vendes? Píllate los dedos. Deja que te invite a un café,caliente,claro. Y sin azúcar... sin aliento.
domingo, 17 de marzo de 2013
DECEPCIÓN.
Eso que che da unha persona cando fai algo que completamente non te esperabas del .Que che dixo tantas, tantas cousas bonitas, tantos ámote, tantas promesas que eran mentira, porque eran eso, mentiras. Cando sabes que cada momento, cada risa, cada beso, todos eran falsos, non sentía nada. O único que poido sentir por esas personas ahora mismo é asco. Eu si, eu si que quería de verdad, pero é moi certo eso de que de o amor ao odio hai un paso, incluso menos, porque alguien que era o teu todo, o teu mundo, podese cinvertir na persona que máis odies con un solo gesto. Está moi claro que o maior desprecio e non dar aprecio, e eso vou facer eu ahora para non decepcionarme, non dar aprecio ás personas que non o merecen, que pensandoo ben son moitas, non creerte nunca un "quérote" se non cho demostran con feitos, as palabras levaas o vento, e sobre todo, non volver a equivocarme, nin con el nin con naide, porque sentir dolor é inevitable, pero sufrir opcional.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario